Fabio Luciano.. Saatlerdir düşünüyorum, ne yazsam hakkında diye. Bir kaç tane denemem de oldu ama ya beğenemedim ya da onu anlatmaya yetmedi. Diğer arkadaşlara haksızlık yapmak istemem ama onu en iyi ekşisözlük’ten kazak abdal nicki arkadaşım anlatmış sanırım. Kendisinin de izniyle noktasına virgülüne dokunmadan;

21 nisan 2005 fenerbahçe denizlispor maçı…
kupa yarı finali..
20. dakikada selçuk dereli, giray bulak’la dalaşan ümit özat’ı atıyor.
90 dakika hayli uzun, hayli bunaltıcı ve golsüz geçiyor.
uzatmalar başlıyor ve daum hâlâ oyuncu değiştirmemiş.
104. dakikada yiyoruz nihayet golü..
“bu dakikaya kadar iyi direndik” diye teselli ederken biz bizi..
luciano’yu rakip ceza sahası içinde görüyoruz.
migros’un dibinde geziyor..
“kornerde geldi de yerine dönemedi mi acep” diyoruz..
adam gitmiyor bir türlü yerine…
kenarda pvh ısınıyor.
daum luciano’yu forvete sürüyor.

sadece 9 dakika..
9 dakika yetiyor devşirme forvetimizin sayı yapmasına..
benim diyen anlı şanlı golcülerin dahi yanından geçemeyecekleri bir istatistik: 9 dakikada 1 gol!
luciano golünü atıyor..

biraz acayip bir gol oluyor bu…
biz “bu adam 9 dakikada takipçiliği ve fırsatçılığı nerden öğrendi de defansı bu hatay zorladı” diye düşünürken..
akıl alamaz birşey yapıyor luci:
formasını çıkarıp önümüze seriyor….
secdeye varıp o kutsal çubukluyu* öpüyor..
“lan luci sarın vardı lan” demeye kalmıyor…
selçuk dereli yapıştırıyor ikinci sarıyı…
hakeme iki dayılanıp mağrur bir edayla soyunma odasına yöneliyor..

luciano, bu formanın üzerinde dudaklarının izini bırakmış fenerbahçe aşığı..
biz de o’nun..

Luciano şimdilerde Flamengo’da takım kaptanı. Dilerim herşey gönlünce gelişiyordur oralarda ve dilerim bir gün yolun yine kesişir çubuklu formayla..